|
Wat voor weer wordt het vandaag?’ Lang geleden, heel lang geleden,
was ik op bezoek bij de Arubaanse schoonfamilie van mijn broer. Aruba
was toen nog een laatste stukje tropenparadijs, nog niet geteisterd
door massatourisme en rondscheurende jetski’s. Voor de touristen stond
er toen een hotel of twee, plus een nagebouwde Hollandse windmolen die
gedreven werd door ene Paalman die geen familie van mij was. ‘Het weer
vandaag? Nou gewoon, net als gisteren en eergisteren’. Ik kwam er al
gauw achter dat niemand daar naar het weerbericht luistert. Want het
weer is op Aruba maandenlang hetzelfde.
Later vertelde een expat mij dat altijd zon en een frisse passaatwind
haar op de zenuwen werkte. Ze miste de Hollandse luchten. De
afwisseling van de seizoenen. En afgelopen dinsdag merkte ik pas goed
hoe we het met het Hollandse klimaat hebben getroffen. Het was
wisselend bewolkt met af en toe een bui toen we dinsdag terugreden van
een crematie van een familielid. Treurnis maakt dat je scherper ziet.
Ook die dag.
Toen we rijdend over de Maasbrug op het wijdse rivierenlandschap
konden neerkijken kwam de zon plotseling vanachter een donkere
regenwolk tevoorschijn en zette alles in een helle gloed. De Maas
flonkerde. Wolkenschaduwen renden uitgelaten over de uiterwaarden.
Prachtig. Prachtig. (Maar ja, zei mijn moeder altijd een tikje
cynisch, als een kunstschilder dat schildert dan noemen ze dat
kitsch).
Het is de afwisseling die het Nederlandse klimaat zo bijzonder maakt.
Het is nu nog koud, donker en nat, maart roert zijn staart en echte
katholieken moeten nog vasten tot de Paas. Maar dan hangt er ineens
groenig waas in de bomen en zit er lente in de lucht. Dat vieren we
door alvast op een te koud terras te gaan zitten waar de mannen
hoopvol wachten op ‘rokjesdag’, een vondst van Martin Brill, de
magische dag dat vrouwen zich voor het eerst weer fleurig en zonnig
gekleed op straat wagen.
Zondag nemen we er alvast een voorschot op want dan begint de
zomertijd. En elk jaar moet ik mijn hersenen laten kraken over de
vraag of we de klok een uur vooruit moeten zetten of een uur
achteruit. (Ik probeer het maar weer eens. Als het in de zomertijd zes
uur ‘s avonds is dan is het eigenlijk vijf uur, dus toen we opstonden
was het eigenlijk een uur vroeger dan op de klok staat, dus hebben we
de klok een uur vooruit gezet. Klopt dat? Ik heb het opgezocht. Het
klopt.).
Komende zondag telt geen 24 maar slechts 23 uur, dat vind ik nog het
vervelendste. Het is net alsof je leven een uur korter duurt.
Natuurlijk krijg je dat uur op het eind van de zomertijd weer terug,
maar zo voelt het niet aan. Nog een nadeel. Bij kinderen, ouderen en
nachtmensen (en bij mij) wordt de biologische klok een week lang in de
war gebracht. Die slapen korter en slechter. Waarom begint de
zomertijd niet een dag eerder, dus van vrijdag op zaterdag? Dan heb je
het hele weekend om te wennen.
Maar verder is het een prachtige uitvinding. Meer licht, wat wil je
meer?
Jan Paalman
27 maaert 2009
www.janpaalman.nl
|
