|
Bij ons thuis is alles huisje,
boompje, beestje. Tuintje voor, tuintje achter en we hebben ook een
aquarium. Knusser kan het niet. De godganse dag zwemmen daar twee
vissen rond, een visje van onbekend merk en een goudvis waarvan ik
niet eens zeker weet of het wel een goudvis is. Alles is daar routine,
er gebeurt daar nooit iets - een aquarium in de huiskamer is een
rustgevend symbool van gezapige, brave burgerlijkheid. Tenminste, dat
dacht ik. Deze week kwam ik na het lezen van een stukje in de krant
erachter dat ik helemaal geen brave burger ben. O nee. Volgens de
Zwitserse wet ben ik een gevoelloze dierenbeul.
In Zwitserland mogen aquaria niet langer in hun geheel doorschijnend
zijn en dat is die van ons wel, maar wat daar nou op tegen is zou ik
niet weten. Daarbij is een goudvis een Gruppentier, een sociaal dier
dus, en een goudvis op zijn eentje vinden de Zwitsers zielig omdat het
zich dan eenzaam gaat voelen. Dus moet er bij ons een goudvis bij en
nog een visje van hetzelfde onbekende merk. Maar ja, dan is het
aquarium weer te klein dat trouwens sowieso al te klein is want in
Duitsland mag je alleen goudvissen houden in een aquarium van 200
liter, ofwel van 100 x 50 x 40 centimeter en dat haal ik bij lange na
niet. Kortom, ik ben een crimineel.
De goudvis is een Europese bron van zorg. In Italië maakt men zich ook
al druk om de goudvis. Het gemeentebestuur van Rome heeft de
goudvissenkom verboden omdat die te klein is en de vissen dol worden
van het voortdurend rondjes draaien. In Zwitserland mag die kom weer
wel, in Duitsland weer niet en in Nederland wil Marianne Thieme van de
Partij van de Dieren, wie anders, dat ook hier die kom verboden wordt.
Wordt dit alles niet een beetje mal? Dieren beschermen is lofwaardig.
Niks op tegen. Maar bij veel dierenbeschermers tref je een
gedachtengoed aan dat me helemaal niet bevalt, het extreme
gedachtengoed van de filosoof Peter Singer. De mens staat niet boven
het dier, zegt Singer. Integendeel. Mens en dier zijn gelijk in hun
vermogen om genot en pijn te voelen. Een dier pijn doen is dus net zo
erg als een mens pijn doen. En als je daar anders over denkt maak je
je schuldig aan discriminatie, aan ‘soortisme’, het waanidee dat de
ene soort boven de andere staat.
Een baby slaan of een paard slaan is moreel dus even verwerpelijk. En
waarom zou je geen gehandicapte babies gebruiken bij
geneesmiddelenproeven, want die voelt stukken minder dan de
chimpansees die nu als proefdier worden gebruikt. Het vreemde is dat
Singer de mens niet wezenlijk anders acht dan dieren en tegelijkertijd
toch meer van de mens eist dan van het dier. Katten mogen van hem met
muizen spelen, zit in de aard van het beestje nietwaar?, maar als
Spanjaarden met stieren willen spelen dan mag dat weer niet.
Roofdieren mogen vlees eten, maar wij mensen weer niet. Waarom
eigenlijk niet? Wij zijn omnivoren, alleseters, dus waarom mogen we
niet zijn wie we zijn? Marianne Thieme is een aanhanger van Singer,
dus kunnen we nog heel veel van haar verwachten.
Jan Paalman
2 mei 2008
www.janpaalman.nl
|
