|
Dit stukje zou over iets anders gaan
maar mijn kop staat er niet naar. Vorige week zat Jan van Zijl in de
radio, de nieuwe voorzitter van de MBO-raad, en die beweerde dat het
competentie gericht onderwijs dat in 2010 in het gehele MBO wordt
doorgevoerd helemaal niet van bovenaf is opgelegd. Onzin. Dat is het
wél. Hij beweerde ook nog eens dat kennis niet zo belangrijk is omdat
die na een paar jaar toch al weer is achterhaald. Heb je nou ooit?
Hebben de onderwijsbobo’s eerst van alle daken staan schreeuwen dat
kennis oh zo belangrijk is, en nu dit. Dit onderwijskundige varkentje
wassen we een volgende keer.
Vanmorgen zat ik op de poli van het plaatselijke academische
ziekenhuis. Niet voor iets heel ergs, geen Gevreesde Ziekte of zo in
aantocht; wat ik heb of had gaat u geen moer aan en bovendien heb ik
een hekel aan columnisten die hun ziekte uitgebreid aan den volke
vertonen. Maar een merkwaardige plaats is het wel, het ziekenhuis. Als
makke schapen zitten we te wachten op ome dokter. Niemand die wat
zegt. Ieder heeft zo zijn eigen gedachten en houdt die voor zich. Ik
kan me vergissen, maar in de wachtkamers van weleer was je binnen vijf
minuten op de hoogte van ieders intiemste kwalen en met een beetje
pech moest je dan ook nog een paar operatielittekens bezichtigen. Das
war einmal.
Als je er goed over nadenkt, en op een poli heb je daar alle tijd
voor, is een ziekenhuis een absurde plek. Angst en blijdschap, leven
en dood staan daar vlak bij elkaar. Je weet dat ergens in het gebouw
wordt gestorven en dat een paar gangen verderop een nieuw leven
begint. De verhalen liggen er voor het oprapen en toch zijn
ziekenhuisromans die de moeite van het lezen waard zijn met een
lantaarntje te vinden. Tsjechov, Céline, Belcampo, Vestdijk en
Brakman, allemaal arts en schrijver, hebben zich nooit aan een groots
opgezette ziekenhuisroman gewaagd. Geslaagde romans zijn in dit genre
zeldzaam: Het Kankerpaviljoen van Solsjenytsin is er zo een, De
Toverberg van Thomas Mann ook, en Het Ziekenhuis van Jan de Hartog is
lang niet slecht.
Het ziekenhuis lijkt een te groot onderwerp om er echt vat op te
krijgen en misschien komt dat omdat er twee ziekenhuizen zijn: het
ziekenhuis van de soaps waar patiënten, verpleegsters en dokters
schouder aan schouder een heroïsche strijd leveren aan het Witte
Front. En dan is er het echte ziekenhuis waar artsen en verpleegsters
gewoon hun werk doen en waar patiënten schijnbaar onaangedaan wachten
op wat er komen gaat.
Kees Fens heeft daar mooi over geschreven. ‘Daar komen twee kennelijke
artsen aan, de stethoscopen hangen uit de zak van hun witte jassen. Ze
zijn in een luidruchtig maar wel ernstig gesprek. Ze kijken terloops
even in mijn richting. En ik weet mij doorzien, de verfrommelde
passagier uit de stadsbus, die van binnen niet minder verkreukeld is.
En dat zien ze ook. Ik kijk ze na, ze schudden het hoofd. Ik begrijp
het.’
Jan Paalman
13 juni 2008
www.janpaalman.nl
|
