|
VVD-Kamerlid Johan Remkes, zo hoorde
ik donderdag op de radio, ‘heeft het wel gehad’ met alle beledigingen
die over en weer vliegen tijdens Kamerdebatten. ‘Als wij richting de
samenleving preken dat mensen fatsoenlijk met elkaar om moeten gaan,
dan moeten we ook het goede voorbeeld geven.’ Samen met het
SGP-Kamerlid Bas van der Vlies wil hij dat onparlementaire taal weer
net als vroeger wordt afgehamerd en in de Kamerverslagen wordt
vervangen door puntjes. ‘Balkenende is een beroepslafaard’, wordt dan
‘Balkenende is een puntje puntje’ Ik vind dat een heel slecht idee.
De aanleiding is natuurlijk het Fitna-debat waarin Geert Wilders zei
dat minister Hirsch Ballin liegt. Dat is zeer onparlementair, maar
Wilders vond dat nu eenmaal en hij wilde dat de paar miljoen kijkers
hem niet zouden misverstaan. Wat had hij anders moeten zeggen? ‘De
uitspraken van minister Hirsch Ballin staan naar mijn stellige
overtuiging op gespannen voet met de waarheid’? Nee, hij zei ‘Hirsch
Ballin liegt’ en iedereen wist gelijk waar het volgens hem op stond.
Dat kun je alleen maar toejuichen.
Met schelden ligt het anders. Mijn grootste bezwaar tegen Kamerleden
is dat ze de kunst van het beledigen niet beheersen. Ja, schelden,
maar schelden is dom. Schelden is de primitiefste vorm van beledigen.
PVV-Kamerlid Dion Graus maakte deze week een collega uit voor ‘een
beginnend lijder aan Alzheimer’. Dat mocht hij niet zeggen van de
Kamervoorzitter maar ik vind dat hij dat wel mag. Graus zet er vooral
zichzelf mee voor schut en daar moet je hem vooral niet bij hinderen.
Als ik zou vinden dat Graus met dat matje in zijn nek eruit ziet als
een ontkennende verdachte in een zedenzaakje, zou ik dat ook nooit
hardop zeggen. Daar voel ik me echt te goed voor.
Dat schelden is niet zo effectief. Fortuyn had er een handje van -
Bolkestein was een lafaard, Melkert een leugenaar en Jorritsma had een
paardengebit - en Geert doet het hem na. En allebei klaagden en klagen
ze over demonisering. Zij schelden? Nee hoor. De anderen zijn
begonnen. Want die zijn begonnen met terugschelden.
De kunst van de politieke belediging is om zonder schelden de
reputatie van je tegenstander lek te prikken. Voor de echte hoge
school moet je naar het buitenland, naar Engeland vooral. Churchill
vernietigde de reputatie van zijn opvolger Clement Attlee met een zin
die sindsdien in de hoofden van alle Engelsen stond gegrifd. Attlee
was een dorre regelneef met de uitstraling van een natte krant. ‘Een
schaap in schaapskleren’ zei Winston en van Attlee is nooit meer iets
vernomen.
Mijn hoofdprijs voor de geraffineerdste belediging gaat naar Golda
Meir, de Israëlische premier eind jaren zestig, begin jaren zeventig
die het veel te stellen had met Moshe Dayan, de eenogige generaal met
een geweldig groot ego die in de blitz van 1966 Jeruzalem had
veroverd. ‘Je moet niet zo opzichtig bescheiden doen’ zei Golda. ‘
Zo’n groot man ben je ook weer niet.’
Ai, die deed zeer.
Jan Paalman
11april 2008
www.janpaalman.nl
|
