|
De affaire
|
|
In de fietsenhokaffaire had ik geen trek maar het moet niet te gek worden. Deze week werd het te gek. Vijftien van de 120 docenten van het Nijmeegse Dominicuscollege, zo las ik in de krant van dinsdag, willen niet dat Paul Depla vandaag de opening van hun nieuwe schoolgebouw verricht. Wat spookte die vijftien docenten door het hoofd? Dat de wethouder, net als Socrates, de jeugd zou bederven? Ik besloot me toch maar eens in de zaak te storten en trof twee commentaren in De Elsevier aan waar de honden wel degelijk brood van lusten. ‘Hoe kan de kiezer vertrouwen hebben in een raadslid van wie wordt gezegd dat ze 'een seksuele escapade' heeft met een man die ze meer dan kritisch moet bejegenen? Of omgekeerd. Hoe kan de kiezer vertrouwen hebben in een gekozen wethouder die dit doet?’ schreef hoofdredacteur Arendo Joustra. Let op de woorden ‘van wie wordt gezegd’. Tja, er wordt zoveel gezegd, zeker over politici. En waarom zou je niets mogen hebben met iemand van een andere partij? Bedoelt Joustra soms dat PvdA-ers het alleen met PvdA-ers mogen doen? Leon de Winter gooide er op zijn weblog van elsevier.nl er nog een schepje bovenop: ‘Een politieke tegenstander pijp je niet.’ Het argument van die vijftien docenten is, denk ik, het Bill Clinton argument. Hoe kun je een politicus vertrouwen die zelfs zijn eigen vrouw bedriegt? Gek genoeg maakt dat nooit iets uit voor chirurgen, advocaten of generaals. Wel voor politici. Maar zou je dit criterium op de politieke groten der aarde toepassen dan bleven er niet veel groten over, want macht, zo zei Henry Kissinger, werkt als een liefdesdrank. Rond 1900 was het heel gewoon dat de Franse ministerraad eens per week dineerde samen met hun maîtresses. Die mochten uiteraard niets zeggen: tais toi et sois belle – hou je mond en wees mooi. Dertien jaar geleden opende de Figaro met de kop ‘Mitterand heeft een onwettige dochter. Et alors? -Nou en?’ Ook de kop van Franklin Delano Roosevelt zou dan moeten rollen vanwege zijn intieme vriendinnen Lucy Mercer, Missy LeHand en niemand minder dan prinses Martha van Noorwegen. Niemand had daar hinder van. Maar als politici langs de seksueel deugdzame maatlat worden gelegd gaat het gelijk mis. Toen John Major door Tony Blair dreigde te worden weggevaagd ging hij waarden en normen prediken. ‘Back to basics!’ Hij had dat nog niet gezegd of hij zat tot over zijn oren in de schandalen. De soap bereikte een spetterend hoogtepunt toen Lagerhuislid Edwina - ‘hot’- Curry bekend maakte dat ze met deze brave huisvader ‘talloze seksmarathons’ in haar flat had bedreven. Nee, van seksuele deugdzaamheid worden politici niet beter. Wel schijnheiliger. Depla zei geen ‘ja’ en geen ‘nee’ en plaatste de affaire buiten het publieke debat. Of dat handig was is een tweede, maar dit was zijn goed recht. Want iedereen heeft recht op een privé-domein waar de openbaarheid geen toegang tot heeft en wat hij wel of niet had met die VVD-dame was privé. Niet al het persoonlijke is politiek. Goddank niet. Jan Paalman
|
