|
‘Land van tolerantie
en het grootste hart. Jij omarmt de wereld… dat maakt je zo apart.
Klein zijn op de aardbol, en groot in woord en daad. Daar waar je
graag thuiskomt en liefde nog bestaat.’ Dit is de eerste regel van
Frans Bauers alternatieve volkslied ‘Mijn Vaderland’. Meer een lied
voor pretpark Nederland, zou ik zeggen. Verderop wordt de tekst
alsmaar maffer. ‘Vele bruggenbouwers…wie kent niet hun naam’. Kent u
ze? Ik niet.
Ik denk niet dat dit volkslied Ayaan Hirsi Ali als muziek in de oren
heeft geklonken. ‘Daar waar je graag thuiskomt en liefde nog bestaat’?
Daar was in het spoeddebat van afgelopen dinsdag weinig van te merken.
En zoals het altijd gaat in dit land ging het binnen de kortste keren
nergens over. De zaak was of Ayaan ook in het buitenland door de
Nederlandse staat beveiligd moet worden. De Kamer zat daar vreselijk
mee in de maag, ze wilde eigenlijk niet, maar voelde de kritische
blikken van de Grote Buitenwereld gericht op dit ‘land van
tolerantie’, en, o ja, ‘groot in woord en daad’. Maar gelukkig was er
een reddende engel. Britta Böhler, de advocaat van Ayaan. Zij had
vertrouwelijke stukken naar de Kamer gestuurd. Ha, gelukkig, een
bliksemafleider. Alle frustratie richtte zich nu op de arme Britta.
Tjonge, jonge, wat liet de Kamer zijn tanden zien.
Als volksvertegenwoordiger zette Ayaan tegen de meug van velen in de
positie van moslimvrouwen hoog op de politieke agenda. Dat kwam haar
op reële doodsbedreigingen te staan. Na de moord op Theo van Gogh
sloot de Staat haar op in een kamertje van een zwaar bewaakte kazerne
en dat was het dan. Probleem opgelost. Nederland ging over tot de orde
van de dag. Ik moet me nog steeds in de armen knijpen om dit te
geloven.
Maar ze heeft het ernaar gemaakt, hoor je nogal eens. Onzin. Ze loopt
niet zozeer gevaar om wat ze zegt, maar om wat ze is. Een afvallige
die van haar hart geen moordkuil maakt. Trouwens. Wat hebben de brave
Job Cohen en Ahmed Aboutaleb misdaan om hun doodsbedreigingen te
verdienen? Antwoord: Job is een vooraanstaande jood en Ahmed is niet
moslim genoeg.
Natuurlijk is Ayaan een lastpak, een hoog begaafd lastpak trouwens. Ze
is – ik haal een bijna vergeten woord uit de kast – een dissident. Om
je te ontworstelen aan een totalitaire ideologie die tot in de
kleinste details voorschrijft wat je moet denken, doen en laten moet
je een hele harde kop hebben en heel veel moed. De meeste mensen
gooien het dan op een akkoordje. Dissidenten nooit. Daarom waren de
Russische dissidenten van weleer – Amalrik, Solsjenitzyn, Medvedev –
zo’n ongelooflijke lastpakken en is Ayaan dat nu ook. Een kwaliteit
die we eerder zouden moeten koesteren dan afkeuren.
Wat de Kamer gisteravond ook heeft beslist, het onheil is al geschied.
Er zit een fikse deuk in het prestige van het o zo tolerante
Nederland. Nu we toch al een alternatief volkslied hebben kunnen we
net zo goed een alternatief wapen voor Nederland verzinnen. Mijn
inzending is een logo met daarop een gebroken klomp.
Jan Paalman
12 oktober 2007
www.janpaalman.nl
|
